14Οκτ2018 « Ένα διήγημα μια ανάσα » – αφιερωμένη στον Δημήτρη Καμπούρογλου Ιστοριοδίφη

« Ένα διήγημα μια ..ανάσα »     

 Δημήτρης Καμπούρογλου

Την Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018 στις 4.30 το απόγευμα, η εκπομπή του Τρίτου Προγράμματος «Ένα διήγημα μια ανάσα», αφιερώνεται σε μια μεγάλη μορφή της Ελληνικής Λογοτεχνίας, τον Δημήτρη Καμπούρογλου Ιστοριοδίφη, Λογοτέχνη, Ακαδημαϊκό, Δικηγόρο, Ποιητή και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών με αφορμή την ημερομηνία γέννησης του (14 Οκτωβρίου 1852 – 21 Φεβρουαρίου 1942) που συμπίπτει χρονικά και με τις εορταστικές εκδηλώσεις για το 2018 Απελευθέρωση της Αθήνας, «12 Οκτωβρίου 1944 -Η Αθήνα Ελεύθερη 1944»

Θα ακουστεί ο διάλογος «Κοντά στη Μαρμαρόπετρα» από τη συλλογή «Αι παλαιαί Αθήναι», ένα από τα σημαντικότερα έργα του σπουδαίου Αθηναιογράφου, στην οποία ανασυνθέτει  τη νεώτερη ιστορία των Αθηνών επί Τουρκοκρατίας αλλά και της περιόδου μετά την απελευθέρωση, μέχρι και την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα,  ιχνηλατώντας την ιστορική εξέλιξη των ανθρώπων μέσα από το τοπίο, τη φθορά και τις κατοπινές χρήσεις των αρχαίων μνημείων, από τα προπύλαια της Ακρόπολης, τον Παρθενώνα και το Ερέχθειο. Αναπαριστά  πιστά τη δόξα του «κλεινού άστεως», που συνεχίστηκε, με διαφορετικό τρόπο και στους νεώτερους χρόνους, μέσα από τη θρηκευτική ζωή, τον λαϊκό πολιτισμό και την εκκλησιαστική μουσική, παρέχοντας στοιχεία για την κοινοτική διοίκηση, την ταξική διάρθρωση, τις ισχυρές οικογένειες επί Τουρκοκρατίας καθώς και τις άλλες εθνικές μειονότητες που κατοικούσαν κάποτε  στην πόλη (τους Φράγκους, τους Καπουκίνους μοναχούς, τους τουρκόφωνους και τους αλβανόφωνους μουσουλμάνους και τους Αθίγγανους). Το ανεκδοτολογικό ύφος της αφήγησης προσθέτει ζωντάνια και γλαφυρότητα στον λόγο και επιτρέπει στον αναγνώστη να σκιαγραφήσει μόνος του μια άμεση και ζωντανή εικόνα ενός γοητευτικού και χαμένου παρελθόντος. (Βιβλιοθήκη Ιστορικών Μελετών)

Ο «Λουμπαρδιάρης» ένα διήγημα για την ιστορία της ονοματοδοσίας του ναού, με βάση μια ιστορική παράδοση που ανέδειξε ο συγγραφέας. Η απόπειρα του αιμοσταγούς και αδυσώπητου Αγά των Αθηνών Γιουσούφ να βομβαρδίσει τον ναό του Αγίου Δημητρίου στις 25 Οκτωβρίου του 1658, παραμονή του Αγίου Δημητρίου, με ένα μεγάλο κανόνι – «λουμπάρδα» που είχε εγκαταστήσει στα Προπύλαια. Πάραυτα το αποτρόπαιο εγχείρημα του Γιουσούφ απετράπη με θαύμα που έκανε ο Άγιος Δημήτριος που έκτοτε έλαβε το προσωνύμιο «Λουμπαρδιάρης»

(Το Ελληνικό Διήγημα, από τα Νεοελληνικά Αναγνώσματα Β   Γυμνασίου, 1957)

Δραματοποιημένη αφήγηση –επιμέλεια παραγωγής: Ολύνα Ξενοπούλου

Τεχνική επιμέλεια: Αθανάσιος Βουτέρης

Δημήτριος Καμπούρογλου (1852-1942)

Γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος του Kωνσταντινουπολίτη Γρηγορίου Καμπούρογλου, λόγιου και ιδρυτή της πρώτης εθνικής θεατρικής σκηνής στη χώρα μας, και της Μαριάννας το γένος Σωτηριανού – Γέροντος από την Αθήνα. Μεγάλωσε σε υψηλό πνευματικό περιβάλλον, καθώς και η μητέρα του ήταν εξαιρετικά μορφωμένη για την εποχή. Σπούδασε στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και άσκησε στη δικηγορία για δεκαπέντε χρόνια. Στη συνέχεια εργάστηκε στο δημόσιο τομέα [Πρωτοδικείο Αθηνών (1872-1873), Αρχαιολογική Εταιρεία, Εθνική Βιβλιοθήκη, της οποίας διετέλεσε και διευθυντής (1904-1917)]. Ασχολήθηκε παράλληλα με τη δημοσιογραφία. Στο πλαίσιο της δραστηριότητάς του συγκέντρωσε ιστορικό και χρονογραφικό υλικό για την Αθήνα, επανέκδωσε το ιδρυμένο από τον πατέρα του περιοδικό «Εβδομάς», του οποίου ανέλαβε και τη διεύθυνση (1884-1886) και κυκλοφόρησε το λαογραφικό περιοδικό «Δίπυλον» (1910-1912). Τιμήθηκε με το κρατικό Αριστείο των Γραμμάτων (1923) και υπήρξε μέλος (από το 1927) και πρόεδρος (1934) της Ακαδημίας Αθηνών. Το 1932 γιόρτασε τα πενήντα χρόνια της φιλολογικής του δραστηριότητας στο σύλλογο Παρνασσός. Πέθανε στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1872, φοιτητής ακόμη, με την υποβολή της κωμωδίας του «Ευσυνειδησία και Ασυνειδησία» στο Βουτσιναίο ποιητικό διαγωνισμό, στον οποίο βραβεύτηκε τον επόμενο χρόνο για την ποιητική συλλογή «Η φωνή της καρδιάς μου». Ακολούθησαν πολλές δημοσιεύσεις και εκδόσεις έργων του, με τα οποία κάλυψε πολλούς τομείς του γραπτού λόγου. Ανήκει στους πεζογράφους της γενιάς του 1880. Στο σύνολο του έργου του κυριαρχεί η πρόθεσή  να καταγράψει την ιστορία της Αθήνας, για την οποία έτρεφε βαθιά αγάπη, και να αναδείξει μέσω του λόγου του την αδιάσπαστη συνέχεια του ελληνισμού στο πέρασμα των αιώνων. Για το λόγο αυτό στράφηκε τόσο στην ιστορική και λαογραφική μελέτη του παρελθόντος, κυρίως της περιόδου της τουρκοκρατίας, όσο και στην παρατήρηση της σύγχρονής του πραγματικότητας με έμφαση στα λαϊκά κοινωνικά στρώματα. Στον τομέα της γλώσσας κινήθηκε στα πλαίσια μιας συγκρατημένης δημοτικιστικής έκφρασης

 

14Οκτ2018 « Ένα διήγημα μια ανάσα » – αφιερωμένη στον Δημήτρη Καμπούρογλου Ιστοριοδίφη

ΔΕΛΤΙΑ ΤΥΠΟΥ, ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ |