«Παρ’ το αλλιώς… θα βρεις!» – Η Χριστιάνα… «μπροστά σ’ ένα μικρόφωνο»

Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου, 9 με 10 το βράδυ, στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7.

Η Χριστιάνα είναι μια τραγουδίστρια που θέλησε να διαμορφώσει ένα δικό της τύπο και να τον εξελίξει καθώς περνούσαν τα χρόνια. Κράτησε τη δική της προσωπικότητα και πάντα έψαχνε ένα επόμενο βήμα. Αυτό όμως, δεν γινόταν πάντα κατανοητό από το κοινό που την ακολουθούσε. Το πιο μεγάλο και το πιο πιστό κοινό της, ήταν μάλλον εκείνο με τα πολλά «φώτα», τα μπαλέτα και τις σκηνοθετημένες παραστάσεις, καθώς τέλειωνε η δεκαετία του ’70 κι άρχιζε η δεκαετία του ’80. Όταν αποφάσισε να εγκαταλείψει το χώρο όμως, τα είχε εγκαταλείψει όλα αυτά. Θέλησε να μείνει στη σκηνή με λίγα όργανα ένα λιτό σκηνικό και μια εξ ίσου λιτή παρουσία. Κάπου τότε άλλωστε διαπίστωσε και είπε ότι «αντιγράφοντας τους ξένους, γίναμε υπερβολικοί». Έτσι έκλεισε ο κύκλος επί σκηνής. Κάπου εκεί, στο γύρισμα της χιλιετίας.

Στην εκπομπή, παρακολουθούμε τη Χριστιάνα από την πρώτη πρώτη της συνέντευξη, τις πρώτες ηχογραφήσεις της το 1972 και τις συνεργασίες με τον Γιώργο Κατσαρό και τον Απόστολο Καλδάρα. Και διαλέγοντας από τις επιτυχίες αλλά και τις χαρακτηριστικές λεπτομέρειες των 30 χρόνων της διαδρομής της – Ιγνατιάδης, Πολυκανδριώτης και Τουρνάς, Κραουνάκης, Νικολακοπούλου αλλά και Γιώργος Ζήκας – φτάνουμε μέχρι την αυλαία. Πάντα με τη διάθεση του «Παρ’ το αλλιώς… θα βρεις!».

ΥΓ (1) ( μεγαλύτερο από το …κυρίως κείμενο!): Η αυλαία της Χριστιάνας στη σκηνή, ήταν ένα πρόγραμμα κάπου στις αρχές του 2000, σ ένα χώρο στου Ψυρρή. Το μεγαλύτερο μέρος αυτού του προγράμματος, υπάρχει στο youtube και αξίζει τον κόπο να το ακούσει και να το δει κανείς. Περιλαμβάνει λίγα σχετικά τραγούδια από την προσωπική της δισκογραφία: «Το καλοκαίρι θα ‘ρθεί», το «Να μη μπορώ να σ’ αγαπήσω» και το «Μες τη ζωή σου θα μπω» από το «Σαριμπιντάμ» του Κραουνάκη και της Λίνας Νικοκακοπούλου, το «Τελειώσαμε λοιπόν» του Πολυκανδριώτη και του Πάριου, «Τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα βρούμε» του Κατσαρού. Και το «Συμπέρασμα» από τον τελευταίο της δίσκο με τον Νάσο Παραστατίδη και τον Γιώργο Κρητικό. Από εκεί και πέρα, οι επιλογές της είναι γενικότερα από την ιστορία και το παρόν του ελληνικού τραγουδιού. Τέσσερα τραγούδια του Άκη Πάνου («Η ζωή μου όλη», «Κοίτα με στα μάτια», «Πήρα απ το χέρι σου νερό» και «Ασφαλώς και δεν πρέπει»), «Είμαι κι εγώ ένα καράβι τσακισμένο» του Τσιτσάνη αλλά και «Ο κήπος» του Μάλαμα. Το «Απόψε σιωπηλοί» της Βάσως Αλαγιάννη, τα «Νυχτερινά αγάλματα» του Χατζιδάκι, το «Κουκλάκι» του Τούντα, το «Έκλαψα χθες» του Πλέσσα, το «Δεν έχει αρχή» του Ξαρχάκου αλλά και το νεοδημοτικό «Της καρδιάς το ξυπνητήρι» και το «Είχα μια αγάπη» των Χαΐνηδων.
Χαρακτηριστικές επιλογές της ματιάς της, όταν αποφασίζει να εγκαταλείψει το τραγούδι. Και στη δισκογραφία, οι τελευταίες της συμμετοχές, ήταν λαϊκά τραγούδια. Τραγούδια του Σταύρου Τζουανάκου είπε με τον Γιάννη Σταματίου στο μπουζούκι σε δίσκο του Μπάμπη Γκολέ. Με τον Σπόρο στο μπουζούκι, είχε ηχογραφήσει ζωντανά και μια σειρά τραγουδιών του Χιώτη. Ενώ τα τελευταία καινούργια τραγούδια που ηχογράφησε, είναι ένα ποίημα του Κωστή Παλαμά μελοποιημένο από τον Πέτρο Ταμπούρη και μια ανέκδοτη μελωδία του Ζαμπέτα, με λόγια του Παντελή Αμπαζή. Ήταν το 2001. Ήταν τότε 48 χρονών και συμπλήρωνε 30 χρόνια διαδρομής στο τραγούδι.

ΥΓ (2): Την εικόνα διαμόρφωσε για μας ο Πέτρος Παράσχης.