«Παρ’ το αλλιώς… θα βρεις!» – …με τον Κινηματογραφικό τρόπο της Ελένης Καραΐνδρου: Σκηνές από τις 8 ταινίες με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο

Παρασκευή 23 Απριλίου, 9 με 10 το βράδυ, στο Δεύτερο πρόγραμμα 103.7.
Η αφορμή είναι κάποιες μικρές ιστορίες που γράφει η ίδια η Ελένη Καραΐνδρου στη σελίδα της στο Facebook, κάποιες που έχει αφηγηθεί σε διάφορες συνεντεύξεις της αλλά και μια συνομιλία που κάναμε κάποτε και δεν δημοσιεύτηκε ποτέ. Και κάπως έτσι, με το δικό της «κινηματογραφικό» τρόπο, ταξιδεύουμε σε μουσικές που έγραψε για τις οκτώ ταινίες της με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Αντίστροφα στο χρόνο: 2009 – Η σκόνη του Χρόνου, 2004Το Λιβάδι που Δακρύζει, 1998 – Μια αιωνιότητα και μια μέρα, 1995 – Το Βλέμμα του Οδυσσέα, 1991 – Το μετέωρο βήμα του πελαργού, 1988 – Τοπίο στην ομίχλη, 1986 – Ο Μελισσοκόμος, 1984 – Ταξίδι στα Κύθηρα. Πάντα με τη διάθεση του «Παρ’ το αλλιώς… θα βρεις!».
ΥΓ. 1: Η αρχή της συνεργασίας με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, από μια αφήγηση της Ελένης Καραΐνδρου. Δεν χώρεσε στην εκπομπή και σκέφτηκα ότι είχε θέση εδώ: «Όταν με φώναξε το ’83, μου είπε ότι ακούει το «Κονσέρτο για δυο μαντολίνα» του Βιβάλντι και πάνω εκεί γράφει το σενάριο. Μου ζήτησε να κάνω παραλλαγές στο κονσέρτο αυτό του Βιβάλντι! Αυτή ήταν η πρώτη μας επαφή στο γραφείο του, παρουσία των συνεργατών του. Του είπα: «Εγώ δεν είμαι καλή να στο κάνω αυτό, πάρε κάποιον άλλο να στο κάνει μια χαρά». Του ζήτησα να μου δώσει το σενάριο. «Άσε να δεις πως θα το αντιμετωπίσω εγώ και αν δεν θες, γύρνα στον Βιβάλντι». Κλείσαμε ένα ραντεβού στο εξοχικό του στο Μάτι, όπου άρχισε να αφηγείται το σενάριο του για ώρες ολόκληρες. Ακόμη δεν είχε βρει το φινάλε, σκεφτόταν όμως να υπάρχει ένα κονσέρτο που γίνεται λαϊκό τραγούδι την ώρα που έρχεται το πλοίο με τον Κατράκη. Ήθελε ακόμη ένα κομμάτι ροκ σ´ένα βενζινάδικο. Μου τα είπε όλα. Θυμάμαι ότι γύρισα σπίτι κι εκείνη τη μέρα είχα μπογιατζήδες και γινόταν ένα μπάχαλο. Παντού υπήρχαν πεταμένα βιβλία, οι άλλοι βάφανε κι εγώ είχα ένα μικρό διάδρομο ελεύθερο, ίσα για να πηγαίνω στο πιάνο μου. Κάθισα στο πιάνο κι έγραψα το κονσέρτο μου που γινόταν ροκ, γινόταν και λαϊκό τραγούδι και ότι ήθελες! Επειδή μάλιστα δεν είχα στίχους, πήρα το σενάριο κι έφτιαξα δικούς μου, που με εκφράζανε. Κι έτσι γεννήθηκε το αριστούργημα που λέγεται «Ταξίδι στα Κύθηρα». Περιμένοντας να μου φέρει ο Θόδωρος στίχους του συνεργάτη του, του Βαλτινού, του συγγραφέα, αλλά «ήμουνα νια και γέρασα»…
ΥΓ. 2: Η φωτογραφία της Ελένης Καραΐνδρου είναι του Γιώργου Μονογιούδη και διαμορφώθηκε για την εκπομπή από τον Πέτρο Παράσχη.