Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου, 9 με 10 το βράδυ, στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7.

Θυμάμαι τον Γιώργο Καζαντζή
 από τη στιγμή που παίρνει το δεύτερο βραβείο στο 25ο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης, το 1986. Αισίως έχουν περάσει 35 χρόνια! Λίγο μετά, έφτασε στα χέρια μου και ο πρώτος του δίσκος, με τίτλο ακριβώς το βραβευμένο τραγούδι «ήταν μια στιγμή» – τραγουδισμένο από τον συμπατριώτη του Θεσσαλονικιό Κώστα Πρατσινάκη – ένα από τα μέλη μιας μουσικής οικογένειας που από τότε μέχρι τώρα έχει δώσει το δικό της στίγμα στη μουσική ζωή της Θεσσαλονίκης.
 

Από τότε, ακολούθησαν πολλοί δίσκοι – σε πολλές και διαφορετικές συνθήκες. Ήταν δίσκοι που γνώρισαν ιδιαίτερη προβολή μέσα στο σκηνικό μιας εποχής. Ήταν δίσκοι που πέρασαν κάπως πιο αθόρυβα, χωρίς απαραίτητα να φταίει το υλικό τους. Ήταν επιλογές στίχων που σήκωναν συζήτηση –για τους ορίζοντες, ακόμα και για τις λέξεις τους. Αλλά και κάποιες που ξεχώριζαν αισθητά, είτε φάνηκε αυτό στην ευρύτερη αποδοχή τους, είτε και όχι.

Με χρονολογική σειρά για τις πιο εκτεταμένες συνεργασίες: Καλημέρη, Ζερβουδάκης, Παπαζήσης, Καρακότας, Βελεσιώτου, Νταλάρας, Λέκκας. Αν και σε περιπτώσεις όπως ο «Χειμωνανθός» με τον Γιάννη Χαρούλη ή κάποια χαρακτηριστικά τραγούδια των δύο πολυσυλλεκτικών ερμηνευτικά δίσκων του «Του έρωτα και τ’ ουρανού» και «Ίσαλος γραμμή», φαίνεται ότι το θέμα δεν είναι ποσοτικό. Συνολικά – με την προσθήκη κάποιων οργανικών και κάποιων παιδικών – 19 δίσκοι μέσα στους οποίους «Όλα είναι φανερά κι όλα είναι κρυμμένα», για την πορεία του.

 
Ο Καζαντζής βρέθηκε ως δημιουργός σε μια εποχή που τα τραγούδια άρχισαν να χωρίζονται σε «στρατόπεδα» – άλλα ήταν των «εντέχνων», άλλα των «λαϊκών», άλλα της τηλεόρασης, άλλα του περιοδικού «τάδε», άλλα του ραδιοφωνικού σταθμού δείνα κ.ο.κ.
Είχε όμως κι άλλες «ατυχίες» – με ή χωρίς εισαγωγικά. Μπήκε στο χώρο σε μια εποχή που ο χώρος της παραγωγής και της διακίνησης του τραγουδιού, ήταν απίστευτα συντηρητικός. Και η δισκογραφία δεν ήταν στα χέρια των δημιουργών – τουλάχιστον στο βαθμό που συνέβαινε κάτι τέτοιο άλλοτε. Ευτυχώς – και για εκείνον μάλλον αλλά και για μας – δεν μπήκε στα γρανάζια της δισκογραφίας των μεγάλων δισκογραφικών εταιριών. Λειτούργησε προσωπικά, σχεδόν χειροτεχνικά και περιφερειακά.
 

Γι’ αυτά τα πλαίσια, το αποτέλεσμά του ήταν εκτεταμένο και καίριο και μάλιστα μέσα από τα χρόνια. Επειδή στις μέρες μας οι αναφορές στους καλλιτέχνες έχουν ως σημείο αναφοράς τον τελευταίο τους δίσκο ή την πιο πρόσφατη εμφάνισή τους, είναι μάλλον δύσκολο να συνειδητοποιήσει κανείς το σύνολο του έργου τους ή του χρόνου που καλύπτει αυτό.

Ίσως να μην υπάρχει τέτοιο ζητούμενο και από την πλευρά ενός ευρύτερου κοινού. Ακόμη και οι «Μέλισσες» γνώρισαν αποδοχή από περισσότερο κόσμο όταν αποτέλεσαν τραγούδι – αναφορά στην ομώνυμη τηλεοπτική σειρά πριν τρία χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, ακούγοντας μια επιλογή τραγουδιών του Γιώργου Καζαντζή σε μια συναυλία στο χώρο του Επταπυργίου στην Θεσσαλονίκη το περασμένο καλοκαίρι, ένοιωσα ότι ήθελα να ακούσω όλο το υλικό του από την αρχή και σε όλη του την έκταση. Μοιραία, θεώρησα ότι χρωστούσα μια ευρύτερη αναφορά, έστω στα χρονικά πλαίσια μιας εκπομπής.

Πάντα με τη διάθεση του «Παρ’ το αλλιώς… θα βρεις!».

 
ΥΓ (1): Για την ανάρτηση διάλεξα μια φωτογραφία που μπορεί να μην φαίνονται τα πρόσωπα (είναι στο πιάνο ο Καζαντζής, πίσω η ορχήστρα και τραγουδούν ο Πρατσινάκης, ο Θαλασσινός, ο Λέκκας, ο Νταλάρας, η Καλημέρη και η Βελεσιώτου) αλλά είναι χαρακτηριστική της «εικόνας» μέσα στην οποία ακούστηκαν τα τραγούδια του στο χώρο του «Γεντί Κουλέ» στη Θεσσαλονίκη, στις 28 Ιουλίου 2021.
 
ΥΓ (2): Δεν συμπεριέλαβα στα τραγούδια που διάλεξα, τις «Μέλισσες» και τον «Χειμωνανθό». Κι ας μού λέει αγαπημένος φίλος ότι είναι λάθος! Είναι τόσες οι ευκαιρίες που έχουν πάντα να ακουστούν, που σε μια τέτοια αναφορά μπορούν να παραχωρήσουν την θέση τους σε άλλα τραγούδια.

«Παρ’ το αλλιώς… θα βρεις!» – «Όλα είναι φανερά κι όλα είναι κρυμμένα» μέσα από τραγούδια του Γιώργου Καζαντζή