«Παρ’ το αλλιώς… θα βρεις!» – « Σαν άνεμος μού τίναξε ο έρωτας τη σκέψη…»  Μικρές νυχτερινές ιστορίες από την Αλέκα Κανελλίδου

Παρασκευή 15 Οκτωβρίου, 9 με 10 το βράδυ, στο Δεύτερο πρόγραμμα 103.7.

Επειδή,  η επικαιρότητα δεν κουβαλάει πάντα την ιστορία και την αξία κάποιων καλλιτεχνών. Μπορεί η Αλέκα Κανελλίδου να μην έχει δισκογραφική επικαιρότητα, όμως όλο και κάπου κρατά το ρόλο της, στη σκηνή ή και μόνο στο συναίσθημά μας. Οι στίχοι της Σαπφώς όπως τους τραγούδησε, περιγράφουν με τον καλλίτερο τρόπο τη διαδικασία που είπαμε: «Σαν άνεμος, μού τίναξε ο έρωτας τη σκέψη». 

Η Αλέκα Κανελλίδου είναι μια περίπτωση τραγουδίστριας εξαιρετικά ιδιόμορφη ίσως και μοναδική, μέσα στη ροή των ελληνικών τραγουδιστικών πραγμάτων τα τελευταία 50 χρόνια. Μεγαλωμένη στην Πλάκα, με πατέρα μουσικό, βιολίστα, που εκείνα τα χρόνια συνεργαζόταν πολύ με τον Τώνη Μαρούδα ή τον Νίκο Γούναρη και συμμετείχε στις «ρεβύ πίστας» που ανέβαζαν τα μεγάλα κοσμικά κέντρα της εποχής. Ουγγαρέζικα, τσιγγάνικα, σουίγκ, τζαζ, αμερικάνικα και ευρωπαϊκά ακούσματα και μόνο ξένα τραγούδια ήταν τα “εφόδια” από τα παιδικά και νεανικά της χρόνια. «Νομίζω ότι η πρώτη φορά που άρχισα να ‘χω επαφή με τα ελληνικά, ήταν τότε με τη Μούσχουρη, το Χατζιδάκι και τα τρία φεστιβάλ» θα ξεκαθαρίσει σε κατοπινή συνέντευξή της.

Θα δουλέψει για πρώτη φορά περί τα μέσα της δεκαετίας του ’60, στην «Αθηναία» του Συντάγματος τραγουδώντας ξένα μοντέρνα χορευτικά τραγούδια της εποχής και τότε θα πραγματοποιήσει τις πρώτες της ηχογραφήσεις. Ενα σλόου και μια μπόσσα νόβα του Γιάννη Σπάρτακου και, αργότερα, κάποια απ’ τα πρώτα – ξενόγλωσσα – κομμάτια του Βαγγέλη Παπαθανασίου αλλά και το «Crazy girl» του Μίμη Πλέσσα, γραμμένο για τις ανάγκες του μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη «Οι θαλασσιές οι χάντρες» (1967). Η καθοριστική στιγμή για την πορεία της θα’ ρθει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1974, με το τραγούδι «Άσε με να φύγω». Ουσιαστικά εκπροσωπώντας ένα είδος τραγουδιού μόνη της μέσα στην ελληνική τραγουδιστική πραγματικότητα αυτών των χρόνων, προσπαθεί σιγά σιγά να χτίσει ένα ανάλογο ελληνικό ρεπερτόριο. Καθοριστική γνωριμία σ’ αυτή την κατεύθυνση, είναι αυτή με την Νινή Ζαχά, δημιουργό και τραγουδίστρια ανάλογων ανησυχιών, από την προηγούμενη γενιά. Και πρώτη κορύφωση των επιλογών τους, η επιτυχία του δίσκου «Για Λίγους» το 1979.  Από εκεί και κάτω η Αλέκα Κανελλίδου, θα ακολουθήσει το μοντέλο των – κατά κύριο λόγο, ετήσιων – προσωπικών μεγάλων δίσκων.

Οι περισσότεροι δίσκοι της, περιέχουν τραγούδια διαφόρων δημιουργών. Πιο τακτική μέσα σ’ αυτούς είναι η παρουσία της Νινής Ζαχά αλλά κρατά ένα σημαντικό ρόλο και ο Αλέξης Παπαδημητρίου, ενώ δεν είναι λίγες μέσα σ’ αυτούς τους δίσκους και οι ελληνικές διασκευές ξένων τραγουδιών. Μόνο στην αρχή θα κάνει ένα δίσκο με τον Γιάννη Σπανό και το ’88 θα κάνει τον ολόκληρο δίσκο με τους Γιώργο Χατζηνάσιο και Λευτέρη Παπαδόπουλο. Δυο χρόνια πριν, το ’86,  θα τραγουδήσει την ερωτική ποίηση της Σαπφώς, αποδοσμένη στα νέα ελληνικά από το Σωτήρη Κακίση και μελοποιημένη από τον Σπύρο Βλασσόπουλο.

Από τα χρόνια του ’90, θα γίνει κάπως ακριβοθώρητη στη δισκογραφία. Το ’93 θα κάνει το  δίσκο με τραγούδια των Μάριου Τόκα και Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, τα «Δίδυμα φεγγάρια».  Από εκεί και κάτω, συμμετέχει ελάχιστα στην δισκογραφία και λίγο πιο συχνά σε επί σκηνής δραστηριότητες – μέχρι και τις μέρες μας.  Λέει σε πρόσφατη συνέντευξή της : «Η ερμηνεία είναι σαν ένα κέντημα που το ξεκινάς και το δεν τελειώνεις ποτέ. Θέλει χρόνο, βιώματα, εξαρτάται από την εξέλιξή σου, τα γεγονότα της ζωής σου παίζουν μεγάλο ρόλο στην τέχνη αυτή, όπως και σε όλες τις τέχνες». Στην εκπομπή διαλέγουμε ανάμεσα στα γνωστά και στα λιγότερο γνωστά κομμάτια της δισκογραφίας της. Πάντα με τη διάθεση του «Παρ’ το αλλιώς… θα βρεις!».

Σημείωση: Τη φωτογραφία διαμόρφωσε για μάς, ο Πέτρος Παράσχης. Eίναι του Γιώργου Μεστούση, από τα «Δίδυμα φεγγάρια» του 1993.