«Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια» – Η Βίκυ Μοσχολιού με τον Γιώργο Ζαμπέτα [Μέρος 1ο]

Τετάρτη 20 και Πέμπτη 21 Οκτωβρίου, 9 με 10 το βράδυ, στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7.
Η συνεργασία της Βίκυς Μοσχολιού με τον Γιώργο Ζαμπέτα είναι τόσο παρούσα, καταλυτική και αυτονόητη που τόσα χρόνια δεν είχα σκεφτεί ποτέ μια μεγάλη αναφορά σε όλο το υλικό που άφησε πίσω της. Αυτές τις μέρες όμως, ψάχνοντας κάτι άλλο, βρέθηκα μπροστά στην απομαγνητοφώνηση μιας συνομιλίας με την Βίκυ Μοσχολιού γι’ αυτή τη συνεργασία πριν 20 ακριβώς χρόνια. Οκτώβριος 2001.
Τη θυμάμαι αυτή τη συνάντηση. Ήταν σ ένα καφενείο στη Στοά του Εθνικού Ωδείου στην οδό Μαιζόνος στην πλατεία Βάθη. Ήθελα τότε να φτιάξω ένα μεγάλο κομμάτι σε περιοδικό γι’ αυτή τη συνεργασία, Αυτή κάλυψε το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησής μας. Ήταν όμως μια συνομιλία γενικότερη, χαλαρή, με τα αστεία και τα σοβαρά της. Αλλά και με όλη τη φασαρία του καφενείου αλλά ακόμη και απολαυστικούς διαλόγους με τους γύρω θαμώνες.
Αυτή ήταν η αφορμή για να ξεκινήσουμε μια σειρά από την οποία θα περάσει ολόκληρη η συνεργασία του Γιώργου Ζαμπέτα με την Βίκυ Μοσχολιού. 40 περίπου τραγούδια μέσα σε 30 χρόνια (1964-1995). Πολλές κοινές κινηματογραφικές παρουσίες αλλά και μια δίχρονη συνεχής και θριαμβευτική παρουσία στα λαϊκά πάλκα στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Παιξίματα του Ζαμπέτα με το μπουζούκι του σε τραγούδια άλλων που είπε η Μοσχολιού αλλά και ερμηνείες της Μοσχολιού σε ανέκδοτα τραγούδια του Ζαμπέτα, όταν εκείνος είχε φύγει. Ανάμεσα σ’ όλα αυτά ακροβατούν οι δύο – ή ίσως και περισσότερες – εκπομπές αναφοράς σ’ αυτή τη συνεργασία.
Πάντα με την πεποίθηση και με στόχο ότι «Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια».

Σημείωση: Στη φωτογραφία, χαρακτηριστικό στιγμιότυπο με Μοσχολιού – Ζαμπέτα, τον Πάνο Τζανετή, τον Σταύρο Ρουχωτά και τον Γιώργο Οικονομίδη, στη σκηνή του «Αλσους» το1964. Σύμφωνα με την μαρτυρία του φωτογράφου Τάκη Πανανίδη, ήταν μια βραδιά που το συγκρότημα Ζαμπέτα ήταν να πει τρία τραγούδια. Τελικά, το πρόγραμμα τέλειωσε τις πρωινές ώρες, κάνοντας αυλαία με το θρυλικό «Με το χαμόγελο στα χείλη» (Κορόιδο Μουσολίνι) – ως πείραγμα στον Οικονομίδη που είχε γράψει τους ελληνικούς στίχους του!