Η μεταπολεμική μετανάστευση στην Αυστραλία-Οι ανειδίκευτοι, οι μορφωμένοι απο Αίγυπτο, Ρουμανία και το πλοίο με τις νύφες

Στην ιστορία της μετανάστευσης στην Αυστραλία από το 1945 και μετά  αναφέρθηκε ο καθηγητής της Ελληνικής ιστορίας, συγγραφέας και ερευνητής Αναστάσιος Τάμης απο την Μελβούρνη της Αυστραλίας συνεχίζοντας την αφήγηση για την ιστορία της ελληνικής μετανάστευσης στην Ωκεανία και ειδικότερα στην Αυστραλία στην εκπομπή «Η Παγκόσμια Φωνή μας» στη Φωνή της Ελλάδος και στους Δημήτρη Κοντογιάννη και Πέτρο Δίπλα. ‘Ηταν η έβδομη από μια σειρά εκπομπών που είναι αφιερωμένες στην ιστορία της Ελληνικής Διασποράς.

Ο κ. Τάμης επικεντρώθηκε αυτή τη φορά στη μετανάστευση της μεταπολεμικής περιόδου τις συνθήκες της οποίας διαμόρφωσαν οι μεγάλες χώρες υποδοχής όπως η Αυστραλία, ο Καναδάς και οι ΗΠΑ.

Αυτή τη φορά, η μετανάστευση γίνεται έξοδος που ελέγχεται από τα κράτη μέσω διακρατικών συμφωνιών, τόνισε, προσθέτοντας ότι οι αγγλόφωνες χώρες υποδέχονται τους νέους μετανάστες με στόχο την εργασιακή αποκέντρωση στη χώρα τους.

Γι’ αυτό τον λόγο, οι περισσότεροι αγρότες από την Ελλάδα κατευθύνθηκαν στην Αδελαίδα και την Κουηνσλάνδη και οι ανειδίκευτοι εργάτες στη Μελβούρνη και την Αδελαίδα ενώ οι ειδικευμένοι εργάτες πήγαν στο Σίδνευ.

Σήμερα, τα άτομα ελληνικής καταγωγής στην Αυστραλία εκτιμώνται σε 550 χιλ. περίπου. Η μετανάστευση των Ελλήνων και άλλων συνέβαλε να αυξηθεί ο πληθυσμός της Αυστραλίας στα 26 εκ. σήμερα από 7,5 εκ. την δεκαετία του 1950.

Οι πολιτικές που εφάρμοσε η Αυστραλία βοήθησαν επίσης να διατηρηθεί σε σχετικά υψηλό επίπεδο το ποσοστό γονιμότητας τόνισε ο καθηγητής, προσθέτοντας κάποιες από αυτές να υιοθετηθούν από την Ελλάδα. Δεν είναι τυχαίο ότι στους ‘Ελληνες της Αυστραλίας, το ποσοστό γονιμότητας (fertility rate) αντιστοιχεί κοντά στα 3 παιδιά ανα γυναίκα ενώ το ποσοστό πέφτει αρκετά κάτω από τα 2 στην Ελλάδα.

Φυσικά, υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που εξηγούν γιατί ο πληθυσμός της Ελλάδας δεν αυξάνεται. Η Ελλάδα αντιμετώπισε επίσης εμφυλίους πολέμους και ισχυρά μεταναστευτικά ρεύματα με αποκορύφωμα την περίοδο 1962-1970 όταν πάνω από 1,3 εκ. πολίτες της μετανάστευσαν για μια καλύτερη ζωή.

Ο κ. Τάμης έκανε ιδιαίτερη μνεία στην ανισορροπία των μεταναστευτικών ροών προς την Αυστραλία καθώς το 82% ήταν άνδρες και το 18% γυναίκες μέχρι το 1962, γεγονός που οδήγησε πολλούς άνδρες στην αυτοκτονία και στη χαρτοπαιξία.  Η ανισορροπία διορθώθηκε από το 1963-64 καθώς καταργήθηκε η διάταξη που δεν επέτρεπε στις Ελληνίδες να είναι ασυνόδευτες όταν μεταναστεύουν.

Κάπου 85 χιλιάδες Ελληνίδες νύφες ήρθαν στην Αυστραλία τα επόμενα χρόνια με ρυθμό 1800-2000 τον μήνα μετά την άρση του περιορισμού, όλες σχεδόν με το πλοίο των νυφών, ονόματι Τασμάνια. Στις αποβάθρες της Μελβούρνης κι αλλού στοιβάζονταν έως 3 χιλ. άτομα για να τις υποδεχτούν, τόνισε ο καθηγητής.

Εκτός από την μαζική μετανάστευση από την Ελλάδα που ήταν κυρίως προλετάριοι, κάπου 18-20 χιλ. μορφωμένοι Έλληνες, έμποροι και άλλοι που μιλούσαν ξένες γλώσσες, αφίχθηκαν στην Αυστραλία από την Αίγυπτο και τη Ρουμανία. Οι τελευταίοι έδωσαν ώθηση στον ελληνισμό της Αυστραλίας  και αποτέλεσαν τη βάση για τη δημιουργία της ελληνικής μεσαίας τάξης στην Αυστραλία.

 

 

Ο κ. Τάμης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1947 και μετανάστευσε στην Αυστραλία τον Ιούνιο του 1971. Δίδαξε στα Πανεπιστήμια Monash, Melbourne και La Trobe της Μελβούρνης. Εξελέγη Πρόεδρος του Τμήματος Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου La Trobe της Μελβούρνης (1992-1997), ιδρυτικός Διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Ελληνικών Μελετών και Έρευνας του Πανεπιστημίου La Trobe [ΕΚΕΜΕ] (1997-2006), ιδρυτής και Διευθυντής των Αρχείων Δαρδάλλη της Ελληνικής Διασποράς (1992-2006) και ιδρυτικός Πρόεδρος του Αυστραλιανού Ινστιτούτου Μακεδονικών Σπουδών (1986-2006). Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ως διευθυντού, το ΕΚΕΜΕ αναπτύχθηκε και συμπεριέλαβε τα Αρχεία της Ελληνικής Διασποράς, το Ινστιτούτο Κυπριακών Μελετών, το Ινστιτούτο Ποντιακών και λοιπών Μικρασιατικών Μελετών, το Ινστιτούτο Κοινοτικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης, την Ελληνική και Βαλκάνια Βιβλιοθήκη, το Κέντρο Προβολής και Διάδοσης της Ελληνικής Γλώσσας και το Μουσείο Ελληνικής Μετανάστευσης και Εποίκισης. Τα τελευταία 20 χρόνια εξέδωσε 15 μονογραφίες, επιμελήθηκε εννέα βιβλία και συνέγραψε πάνω από 100 κεφάλαια και άρθρα σε έγκριτα περιοδικά και βιβλία στην Ευρώπη, Αυστραλία κι Αμερική. Δημοσίευσε άρθρα σε βιβλία και επιστημονικά περιοδικά με θέματα την κυπριακή και ελληνική μετανάστευση, την έξοδο των Ελλήνων στις υπερπόντιες χώρες κ.λπ.